Misschien ken je het. Je leest over autisme en denkt: ja, dat ben ik. Bijna. Je leest over hoogbegaafdheid en denkt: dat klopt ook. Of over ADHD, en ineens vallen er een paar dingen op hun plek.
Maar het is nooit het hele verhaal.
In mijn werk gebruik ik daarom bewust het woord neurodivergent. Niet omdat ik iets tegen labels heb, maar omdat veel vrouwen, zoals ikzelf, niet in één beschrijving passen. In dit artikel vertel ik waarom, en hoe ik daar zelf achter kwam.
Mijn eigen zoektocht
Ik heb jaren lopen dubben. Al in 2011 zette het besef dat ik waarschijnlijk hoogbegaafd was mijn zelfbeeld op zijn kop. Jarenlang had ik gedacht dat ik dom was. En ineens bleek het tegendeel misschien waar.
Maar ik miste nog iets. Was ik dan hoogsensitief? Tja, dat was het toch ook niet helemaal. Introvert dan? Ook dat dekte de lading niet.
Toen kreeg ik boeken in handen over autisme, maar dan vanuit vrouwelijk perspectief. En ik wist: dit is het!
Toch duurde het nog een paar jaar voordat ik het liet uitzoeken. Want het was het toch niet helemaal. Tot ik een test tegenkwam over ADHD-symptomen bij vrouwen. Toen viel de hele puzzel op zijn plek.
Ik ben een hoogbegaafde autist met een lekkere vleug ADHD én een introverte inslag. Maar ontmoet me op mijn beste dag, en ik vlieg van de energie in het rond.
De diagnose: wat voor mij genoeg is
Zo’n jaar geleden kreeg ik mijn diagnose, en ik was er blij mee. Mijn psycholoog dacht aanvankelijk alleen aan hoogbegaafdheid toen ik erover begon. Uiteindelijk kreeg ik toch de diagnose ASS.
Verder ben ik niet gegaan. Dit is voor mij genoeg. Mijn vermoeden van hoogbegaafdheid is bevestigd. En ik verwacht dat ik niet ADHD genoeg ben voor een officiële diagnose.
Toch was juist dat laatste puzzelstukje belangrijk. Het maakte het beeld voor mij compleet, met of zonder papiertje.
Waarom neurodivergent beter de lading dekt
Elke keer als ik zeg “ik heb ASS”, heb ik de neiging om er alle mitsen en maren aan toe te voegen. Ja, maar ook hoogbegaafd. Ja, maar met een flinke scheut ADHD. Ja, maar ik ben ook introvert, en toch soms een stuiterbal.
Het woord neurodivergent betekent simpelweg dat jouw brein anders werkt dan het gemiddelde. Het is een paraplu, geen hokje. Er is ruimte voor alles wat bij jou samenkomt.
Veel vrouwen die ik spreek, herkennen zich hierin. Autisme én hoogbegaafdheid. Hoogbegaafd met een vleugje ADHD. Of een mix die nergens precies zo in een boekje staat. Met neurodivergent hoef je niet te kiezen welk deel van jezelf het belangrijkst is.
Ik heb niks tegen labels, maar…
Een diagnose kan veel helderheid geven. Voor mij voelde het als erkenning, en dat wil ik zeker niet kleiner maken.
Maar soms zetten juist die labels ons vast in een hokje. En wat als je jezelf nou net niet helemaal herkent in dat ene hokje? Dan ga je twijfelen. Aan de diagnose, of erger: aan jezelf.
Wat ik uiteindelijk belangrijker vind dan het etiket: dat je leert voelen hoe jíj werkt. Wat je nodig hebt. Wat je energie geeft. En wat niet.
En jij?
Hoe omschrijf jij jezelf het liefst? Met één woord, een combinatie, of liever helemaal zonder label?
Ik ben benieuwd hoe jij dat ziet. Laat het me weten, ik lees graag je reactie.